قطعه‌ای از بهشت خدا، رامین ناصح

 

      کانون برای من فضایی است که گام نهادن در آن، شور زیستن و انگیزه خدمت کردن و عشق به همنوعان را پدید می‌آورد. محیط آرام و دلنشینی که بر بالای خیابانهای پر شر و شور کیانپارس، به همت جمعی از دختران و پسران مثبت نگر که شیوه سالم زیستن و سالم اندیشیدن را در پیش گرفته‌اند، ایجاد شده است. جوانانی که میخواهند آینده‌ای برای همنوعان خود بسازند
که هیچ شباهتی به گذشته‌های تیره و ناکام آنها نداشته باشد.

      اکنون  که به گذشته می‌نگرم، دچار شگفتی می‌شوم که چطور آن نهال نوپایی که سالها پیش با سختی و مشقت آنرا در شوره زار کاشتیم، اکنون به درختی سترون تبدیل شده که همه می‌توانند از میوه‌های آن بهره جویند.  هر از گاهی که دلم می‌گیرد، حتی در هنگام سحر سری به دفتر کانون می‌زنم و دقایقی در سکوت، از انرژی مثبتی که فضای آنرا آکنده سیراب می‌شوم.

      در طول هفته، جمع کثیری از جوانان و سایر اقشار جامعه با هدف گذراندن ساعاتی خوش و در عین حال مفید، به این مکان سر می‌زنند. برخی می‌آیند برای آموختن و برخی برای کمک کردن و عده‌ای هم می‌آیند که اوقات فراغت خود را به شیوه صحیح و سالم بگذرانند. مقدم همه آنها بر چشم ما جای دارد.

      وقتی نشریات کانون را ورق می‌زنم، و بخاطر می‌آورم که چه اساتید برجسته‌ای در اینجا پا گذاشته و سخنرانی کرده‌اند، به دوستان آینده نگرم که به تلاش و تکاپو توانسته‌اند چنین جلسات پرباری را برگزار کنند، مباهات می‌کنم.

      جوان امروزی در حال غرق شدن در گردابی مهیب است. مشکلات و معضلات مختلف از هر سو او را احاطه کرده است. ولی ما به جدیت معتقدیم که همین جوانان هستند که می‌توانند مشکلات خودشان را حل کنند. بشرطی که پتانسیل‌ها و توانمندی‌ها و استعدادهای آنان شناخته شود و بستری برای رشد آنها وجود داشته باشد. کانون آینده نگری ایران با همین هدف بنیانگذاری شده است. اکنون هر انسان نوعدوست و دغدغه‌مند باید از خود بپرسد که برای کمک به این حرکت، چه کمکی از او برمی‌آید؟!...