کانون ما! - سروده ای از: رامین ناصح

معدن مهر و وفا کانون ماست                        عشق و ایثار و صفا قانون ماست

اقتدا گر بر «سلامی ها» کنی                        بی گمان راه خدا پیدا کنی

«احمد عبدالحسینی» را ببین                        خوشه ای از خرمن علمش بچین

یا نشین نزد «امیرِ بختیار»                            چون سختهایش ترا آید بکار

هر که چندی نزد «خیبرگیر» شد                   از شراب ناب عرفان سیر شد

یا نشین یک دم بنزد «مهمدی»                    تا شوی پیراسته از هر بدی

یا تلمذ کن بنزد «رهبری»                            تا شوی استاد در گردشگری

«فاضلی» زحمتکش و بی ادعاست                 پرتلاش و مهربان و بی ریاست

«جعفری» آن عالم علم نجوم                        نشر دانش می کند بهر عموم

اوستاد ریکی و عرفان «حسین»                     هست نزد ما بسان نور عین

هر که کارش با «شرفیاب» اوفتاد                   در بحار باده ناب اوفتاد

پای را از بهر محو اعتیاد                              در رکاب «حیدری» باید نهاد

الخلاصه هر یکی زین انجمن                        دست دارد در یکی در علم و فن

آمده اندر کتاب مثنوی                                 شاهکار بی نظیر مولوی:

«هر یکی از ما مسیح عالمی است                  هر الم را در کف ما مرهمی است»

از قضا این قصه اصحاب ماست                      عشق بنیاد همه آداب ماست

هر کسی ره یافت در کانون ما                        بایدش آگاهی از قانون ما

هر کسی ره یافت اندر بزم ما                         بایدش آگه شدن از عزم ما

ما ز راه دور اینجا آمدیم                              با پیام نور اینجا آمدیم

ما از آن اسپهر اینجا آمدیم                            با پیام مهر اینجا آمدیم

راه ما راهی است پر بیم و خطر                       از برای وحدت نوع بشر

از برای محو فقر و ظلم و درد                        دوستی با مردمان روی زرد

از برای غصه دور انداختن                             خلق را مسرور و شادان ساختن

از برای نشر افکار نکو                                  می رویم اینجاو آنجا کو به کو

ای که از درد تباهی بشر                               می خوری هر صبح و شب خون جگر

پای خود بگذار اندر بزم ما                             عزم خود بگذار روی عزم ما

از برای فتح اهدافی بزرگ                             کارهای پرشگفتی و سترگ

پا به پا و دست اندر دست هم                        خلق را راحت کنیم از درد و غم

آدمی سازیم از این خوبتر                               عالمی سازیم زین محبوبتر

پرکنیم این عالم از شور و شعف                      جان فدا سازیم بهر این هدف

«ما ز بالاییم و بالا می رویم»                       دست پر تا نزد «مولا» می رویم!          7/3/87